روستای بردستان
استان بوشهر
فروردین 87

دشت خوزستان
فروردین 1387

برابر چشم هایم ، تکه پاره می شوم . مالکیت ام بر وجودم را از دست می دهم
آهای ، کجا می بری این همه من را ؟ کدام گوری رهایش خواهی کرد ؟ کنار رودخانه ی چالوس ؟ لابه لای خرابه های روستای پیرجه ؟ در زمین ِ فوتبال ِ بردستان ؟
تاریک است سینما ، سرم گیج می رود .. بیرون شاید کسی لیوان آبی دستم دهد که حل شوم در آن

با این که گاهی از بزرگ شدن دردم می گیرد و صدایم در می آید - که به گمانم همان استخوان ترکاندن باید باشد - و با این که گاهی خیال می کنم تکه ای از من کنده می شود و اگر پیدایش کنم و بازش گردانم باز هم به جای اول اش جوش نمی خورد،
از این که مرا پس انداخته اید و در مقابل ستم های روزگار جفاپیشه از من مراقبت به عمل آورده اید ، سپاس گزارم

تازه باید از خانه بیرون زده باشد ، اول صبح است
می آید و قلاب اش را به آب می اندازد
و نگاه می کند به این آبی هایی که مفهوم زمین و آسمان را به سخره می گیرند
هربار که قلاب به آب می اندازد ، به رقصی تکانی می خورد و چند ثانیه ای به همان حال می ماند

آخر شب است
از پشت این صفحه ی رنگی بلند می شوم و می روم پای پنجره
می گردم و چشم هایم را لا به لای ساختمان ها می چرخانم
تا جایی را پیدا کنم که دور باشد و چشم هایم با تمرکز کردن بر فاصله ای زیاد
خستگی در کنند

بندر دیر
استان بوشهر
فروردین 1387

با این همه توانایی ام در ارتباط گرفتن با بچه ها ، در مقابل ِ این یکی کم می آورم . آخر در کجای نگاه این زن ، کودکی می بینم ؟ تنها احساس مبهمی از چیزی که لابه لای چین های دامن اش گم شده ، یا زیر روسری اش پنهان شده ، مرا به اشتباه انداخته است . در پس عضله های منقبض ِ چهره اش ، باید کودکی جایی میان ِ جسم و روان اش جا مانده باشد
چند سال دیگر ، عروس می شود و پیش از آن که اخم اش به خنده ای در هم شکند ، خطوط چهره اش عمیق تر می شوند. چند خانه آن طرف تر ، زن ِ بختیاری ، پنج کودک به دنیا آورده است ، که سه تایشان زنده مانده اند و بزرگ می شوند..بختیاری ها پسر دوست دارند ، او باز هم کودک های بزرگ شده به دنیا خواهد آورد

کوهرنگ ، استان چهارمحال و بختیاری
فروردین 1387

چون ابر به نوروز رخ ِ لاله بشست ، برخیز و به عزم جاده کن کوله درست

پ.ن : یک سفر اساسی در پیش دارم ، روزگارتان خوش

چای و لیمو ، چای معطر و لیمو .. بیرون هم خبری نیست ؛ هست ؟ رفقا انتخاب کرده اند و کاغذشان چسبیده به کناره های جعبه. این جا از این خبر ها نیست ، درونم را می گویم
لیمو را می چکانم در لیوان و لبه اش را می کشم به لبه ی لیوان .. چای لیمو و عطر ِ چای معطر و زردی ِ پوست لیمو .. باریکه ای از آب ِ لیمو از جداره ی لیوان به پایین سر می خورد . همراهی اش می کنم ، به نعلبکی می رسم . دیگر از طوفانِ شدید ِ بهاری خبری نیست ، بر کناره ی قطره های آب ِ لیمو ترش ، روی سطح ِ سر ِ نعلبکی آرام می گیرم