راه می روم

تازه باید از خانه بیرون زده باشد ، اول صبح است
می آید و قلاب اش را به آب می اندازد
و نگاه می کند به این آبی هایی که مفهوم زمین و آسمان را به سخره می گیرند
هربار که قلاب به آب می اندازد ، به رقصی تکانی می خورد و چند ثانیه ای به همان حال می ماند

آخر شب است
از پشت این صفحه ی رنگی بلند می شوم و می روم پای پنجره
می گردم و چشم هایم را لا به لای ساختمان ها می چرخانم
تا جایی را پیدا کنم که دور باشد و چشم هایم با تمرکز کردن بر فاصله ای زیاد
خستگی در کنند

بندر دیر
استان بوشهر
فروردین 1387