راه می روم

بی مناسبت با روز هشتم مارس ، روز جهانی ِ زن

چند روزِ پیش عکسی از میهمانی ِ عزیزی دیدم ، که تازگی به خانه ی بخت آزمایی اش رفته ، به طرزِ عجیبی چاق شده بود . در جواب ِ حیرت ِ من ، کسی که در کنارم نشسته بود توضیح داد که شوهرِ این خانم ، دوست دارد که او چاق باشد . یک لحظه تلاش هایی را به خاطر آوردم که خانم ِ جوان برای لاغر شدن می کرد .. رژیم های متنوع و عجیب غریب... تنها چیزی که به ذهنم رسید این بود که خانم ِ جوان در کنار ِ همسر ایده آل اش ، در حالِ از دست دادن ِ اعتماد به نفس اش است و خودِ این چاقی که به خاطر ِ همسر عزیز روی می دهد ، کاهش ِ مضاعفی در اعتماد به نفس خواهد بود . نمی دانم کسی که نخواهد یا نتواند آدم را به خودِ آن آدم نزدیک کند ، دیگر چه گلی می تواند به سر ِ او بزند

...

این روز ها در خانه ی ما بساط میهمانی ِ بزرگی چیده می شود که مادر آن را ترتیب داده ، و عده ای از خانم های اطراف اش را به آن دعوت کرده است . باورش برایم سخت است ، اما واقعیت این است که تا درز های پارکت های خانه از گرد و غبار پاک شده است ؛ چیدمان ِ معمول ِ خانه به هم ریخته و نظم ِ موقت ِ مسجد مآبانه ای خانه به خود گرفته.. دیگران خواهند آمد ، دیگران حسابی از تمیزی و نظم ِ خانه ی ما لذت خواهند برد ، و طعمِ بهشتیِ دست پخت ِ مادر را تجربه خواهند کرد .. و چند روز ِ بعد ، مادر از دست دردِ معمول اش رنج خواهد کشید و باز با او بر سر ِ این که باید به ورزشی بپردازد بگو مگو خواهم داشت