راه می روم

جایی که در آن درس می خواندیم ، رسم بر این بود که هر دوره که به سال سوم دبیرستان می رسیدند ، برای حسن ختام حضورشان در آن محیط ، برنامه های هنری و فرهنگی ، و پروژه های علمی و تحقیقاتی را که در زمانِ دهه ی 12 تا 22 بهمن ماه برگزار می شد، به عهده می گرفتند و دیگر هرچه در چنته داشتند رو می کردند

ما هم به سالِ سوم که رسیدیم ، ککِ تئاتر و موسیقی و پروژه به تنبان مان افتاد و زورمان را زدیم .. به این بهانه کلاس ها را پیچ می زدیم و در آمفی تئاتر ِ خرابه ی باصفایمان ، زندگی دیگری را تجربه می کردیم

من بعد از فارغ التحصیل شدن از آن مدرسه ، به شدت از محیط اش پرهیز می کردم و چنان با فلسفه ی وجودی ِ این گونه فضا ها مشکل پیدا کرده بودم ، که تا مدتی از آن به نفرت یاد می کردم
شاید دلیل ِ این که فیلم های آن دوره ، امشب ، بعد از پنج ساااال به دستم رسیده ، به نوعی همین گریزِ من بوده باشد

...

سی دی را درون لپ تاپ می گذارم ، سعی می کنم پیش از شروعِ فیلم ، جمله هایی را به یاد بیاورم که در آن ادا می کردم
ژست هایی که برای نمایش مان ، آن ها را تمرین می کردم ، صدایی که با آن حرف می زدم .. نمایش شروع می شود و یک لحظه همه چیز را به یاد می آورم .. تماشای تئاتری که پنج سال پیش بازی کرده ام ، به همراه آدم هایی که هر کدام شان برایم دنیایی هستند ، لذتِ غریبی به من می دهد

هرچه می گذرد، کم تر باور می کنم ، نمایشِ قلعه ی حیوانات ، به مناسبت ِ ایامِ مبارک ِ دهه ی فجر !! یادم است که حسابی سر ِ انتخاب ِ نامِ نمایش آزارمان دادند و مجبورمان کردند که از واژه ی دیگری استفاده کنیم تا شنیدن اش ، دیگران را به یاد اثر مشهور جورج اورول نیندازد - مشکلی که پنج سال قبل از آن ، با اجرای تئاتر ِ پریا ی شاملو هم با ما داشتند - و بعد از بازبینی ، یادم است که یکی از ایراد هایی که به برنامه مان گرفتند ، استفاده از واژه ی رهبر بود ، که به پیشوا تغییرکرد
با این همه ، نمایش نامه ، و روند ِ آن ، جسورانه تر از آن بود که با این تغییرات ، به چیزی آرام و بی مشکل تبدیل شود ، همان سال انضباط ِ دیپلم ِ من را 14 دادند ، و یکی از ایراد هایی که به من گرفتند ، همین تئاتر ِ قلعه ی حیوانات بود . دوستان ِ دیگر هم هرکدام به نوعی مورد آزار قرار گرفتند

امشب احساس کهنگی و پیری ِ دلچسبی می کنم ، این احساس که سال ها بعد ، نگاهم به زندگی ، به سمت گذشته خواهد چرخید و مزه ی تجربه های دلچسب و گاه نا متعارف و گاه نفس گیر را تازه آن زمان خواهم چشید . درک هر پدیده در زمان ِ خودش یک چیز است ، مرور آن در کنار و پس و پیش اتفاق های دیگر ، دریچه ی دیگری است