وقتی به مدرسه رسیدیم ، خوش بختانه کسی در کلاس درس نمانده بود . کتاب و کبف را رها کرده بودند و از زیر سقفی که در حال فرو ریختن بود فرار کرده بودند
وقتی به مدرسه رسیدیم ، تنها سه سال از زلزله ای می گذشت که آبادی را از آدم ها و آبادانی تکانده بود
پیرجه
تابستان 86
پ.ن : سال 83 ، این روستا را زلزله لرزاند و کمی پایین تر از جای قبلی ، روی کوهپایه ، شهرک بعثت به جایش ساخته شد
Comments
che khoob miresi khale!
Posted by: farhad | یکشنبه، 7 ژانویه 2008
baghyaro nemishe did khale, oonja mese panjereye mashine, har tasviro faghat ye bar mishe did!
Posted by: farhad | یکشنبه، 7 ژانویه 2008
به نظرم رسيد كه زلزله شوق زندگي را هم از دل هاي ساكنين روستا تكانده است.همه يا ساكن كرج شده اند يا چالوس.سه سال پيش ،عطاي لذت هم آغوشي با طبيعيت زيباروي را با عشوهذاي چند ثانيه اي از او به لقايش بخشيده اند و رفته اند
Posted by: siavash | یکشنبه، 7 ژانویه 2008
sabaye aziz. fek nemikonam ke hamo beshnasim ... amma hatman ye chizaayee hast ke az ham mishnasim .... beharhaal mamnoonam az oomadanet . aksaato doos dashtam ... to o memari o ham doos dashtam :)
Posted by: gavaz | دوشنبه، 8 ژانویه 2008
salam,weblog jaleb o taro tamizi dari khoshal misham bishtar az ian betoonam behet sar bezanam rasT to postaye ghablit a zkhodet neveshT ya majboorim azat soal konim?
shado movafagh abshi ayyame tooP vase U va blog toopet arezoomandam.
bye bye
Posted by: armin.katouzian | دوشنبه، 8 ژانویه 2008
آخر دیدی جا گذاشتم تمام آنچه را مهیا کرده بودم..نمی دانستم آنجااندک جاییست...به اندازه ی اندام..
Posted by: amir | دوشنبه، 8 ژانویه 2008
salam mamnoon ke be weblog ma' sar zaD rasT CMNT yadet nare:Xbye bye
Posted by: armin.katouzian | دوشنبه، 8 ژانویه 2008