راه می روم

هوا بس ناجوانمردانه سرد است.هواي دلم را مي گويم.يخ زده از نامردمي و نارفيقي.دست محبتي كه سوي كسي دراز شده بود از سوز سرماي نمك نشناسي است كه نمك دان شكسته آبرويم رامي خواهد در گريبان غربت و تنهايي گرمايي خفيف با بازدمي به بشمارش افتاده دهد اما چه كنم كه نفسي كه از چهارچهار دلم بر مي آيد نمكي است بر زخم زبان گندم فروشان جو نما تا مرهمي بر دستي كه نمك نداشت.زمستان است

اینجا حس خوبی از همه چیز پیدا کردم ..عکسهای خوبی اند . همیشه سر می زنم .
:)
موفق باشی عزیزم با عکسهای بیشتر

haminjoori khastam baraye in yeki comment bezaram,hamashuno doost daram :)