راه می روم

بزرگ ترین و مهم ترین ویژگی مسجد جامع زواره - که از نظر معماری ، نقطه ی عطفی در معماری مسجد در ایران حساب می شه - نه گنبدشه ، نه ایوان هاشن ، نه صحن اش.. به نظر من با ارزش ترین ویژگی اش ، اینه که به شدت حیات توش جریان داره و هنوز به معنای واقعی ، مسجده .. فضاش از هر مسجدی که حالا مثل موزه برای ما درست کردن تا بازدید کنیم ،
تأثیر گذار تره، چون صرفاّ کالبد یک مسجد نیست ، در حال استفاده ی روزمره است ، و تعمیرات اش حتی ، از جنس مرمت ، مصنوعی و ساختگی نیست ، برای حفظ مسجدیه که هر نماز ، کلی آدم باید توش نماز بخونن
من بچه هایی رو دیدم که از مدرسه اومده بودن اون جا تا نماز ظهرشون رو با هم بخونن ، و همین پیرمرد خیلی نازنین خوش اخلاق ، با یه عصا افتاد دنبال شون که تو خونه ی خدا انقدر سر و صدا نکنن
همه چیز این جا واقعیه .. واقعی