راه می روم

یک عده از جاهایی که همیشه دیدن شون روی نقشه کرم به وجود آدم می اندازن ، حاشیه ی کویر های مرکزی اند.. یه اطلس راه های ایران ، و یه نقشه کویر های مرکزی واسه تطبیق ماجرا ، ذهن من رو مدت ها ی زیاد زیاد درگیر خودش کرد ، تا چند روز پیش که با سه دوست پایه ی حسابی ، با ماشین راه افتادم
یکی از اون کویر های ناب که مثل مرنجاب به گند کشیده نشده و مثل خیلی جاها رسیدن به اش خیلی ریسک بالا یی نداره ، کویر دق سرخ ، نزدیک شهر بی نظیر زواره است.. برای رسیدن به این کویر ، باید از زواره به سمت شمال شرق حرکت کرد و بعد از روستاهای علی آباد و امیر آباد ، به آخرین نقطه ی مسکونی این ور کویر رسید.. جهان آباد
جهان آباد روستای زنده ای نیست و وقتی ما به اش رسیدیم ، فقط دو خانواده توش زندگی می کردن .. ما شب رو تو مسجد روستا گذروندیم و صبح زود به کویر زدیم تا یکی از تأثیر گذار ترین صحنه های طبیعت رو ببینیم.. طلوع اون لعنت شده ، خورشییییید ، تو کویر بکر و خالی از آدمی زاد ِ دق سرخ
برای من که مدت ها با این آرزو رو نقشه هام زندگی کرده بودم ، این فقط یه معجزه بود

پ.ن: به زودی ترتیبی می دم که نقشه راه هم به نوشته ها اضافه بشه
پ.ن: رانندگی تو این جاده از بزرگ ترین لذت های زندگیه ، اونم شبِ دیر ، در حالی که چراغ های ماشین رو خاموش می کنی و از ترس می لرزی ی ی!!! هوم م م