راه می روم

دوست عزیزم خانم گ
باور کردن آن چه به من گفتی ساده بود. نفرتی که در جانت می پیچد را به خوبی می شناسم .. بارها و بارها روانم را به آتش کشیده است ؛ بارها و بارها به پشت سر نگاه کرده ام تا شاید نشانه ای از بدی خود بیابم .. اما هرگز نیافتم اش و اکنون به حکم بهترین انسان هایی که بیشتر از همه می توانند دوست داشته باشند ، نام کوچک اشتباه را بر تکه ای بزرگ از این راه رفته می نهم.. اما دوست من ،
از یاد مبر که ما
من و تو
انسان را رعایت کرده ایم
خود اگر شاهکار خدا
بود یا نبود

حکایتی که امروز شنیدم، نه متفاوت بود، نه تازه. اما تازگی به زخم کهنه ی من داد.. من و خانم گ. و خیلی های دیگه ، گاهی برای شناختن و شناخته شدن ، از خیلی چیزها می گذریم و مایه می گذاریم.. انقدری که بعد ها که نگاه می کنیم ، اثری از خود نمی بینیم .. که کسی که در این جریان دیده شد، نه ما بودیم و نه دیگری

رابطه ام با خودم و تنهایی خودم ، تو زندگی کنونی ام ، ارزشمند ترین چیزیه که دارم ..و حالا می تونم اون طور که می خوام ، دیوانه وااااار ، دوست بدارم

پ.ن: سام از اسکار وایلد برام نقل کرد: آدم ها اسم اشتباهات کوچک و بزرگ شون رو تجربه می ذارن
پ.ن: شاید این نوشته کمی گنگ به نظر بیاد ، باید توضیح بدم که قصدم گذاشتن یه پست عمومی نبوده ، و همین که خانم گ. این رو بخونه برام کافیه