راه می روم

چه قدر از این که سهراب رو تو نت پیدا کردم خوشحالم ، و چه قدر بخش پنهانی از وجودم ، حالا آروم شده و خیالم تا حدی راحت .. دوست و هم بازی کودکی من که حالا حسابی مشغوله و می نویسه و احساس نزدیکی بیشتری می کنم به او، آدم های دیگه ای هم این جا پیدا شدن و من غرق شادی شدم از حضورشون.. عجیبه من هنوز از دنیای مجازی حیرت می کنم و از این نوع رابطه به وجد می آم . میل هام رو که می خونم، هیجان زده میشم و با شور فراوان جواب شون رو می دم !! حالا هر کدوم از یاران من ، طرفی ، و سویی
من مانده ام و عزم راسخ به ماندنم که گاه و بی گاه له ام می کند و می اندیشم به رفتن و نماندن
تازگی کسی از من علت نرفتن ام رو پرسید و درمانده از بیان ، گفتم آن چه می خواهم در خاک است و هر کس بی آن چه می خواهد هیچ نیست

پ.ن: کتابی در باره زندگی محمد تقی خان پسیان پیدا کرده ام و به شدت مشعووووو فم!!! کتاب رو یاران و هواخواهان کلنل پسیان نوشته اند، و چاپ نخست اش تو آلمان؛ خب آلمان ها این جوری به کسی که دوست اش دارند محبت می کنن