راه می روم

بلاخره نشستن لب پنجره و بارون خوردن و طبع حساس ام !! کار خودش رو کرد و صبح ام با یه آمپول جانانه شروع شد. تو اتاق تزریقات ، چنان توهمی زدم که یقین کردم طرف خود خود پزشک احمدی است و من یکی تو ابعاد و اندازه تیمورتاش و سردار اسعد و داور .. چسبیدم به تخت و همین جور که ازم می خواست که آروم باشم و راحت و عضله هامو شل کنم ، خفت و خواری رو تجسم کردم که رضا خان -برای من هنوز رضاشاه نشده- تو خون تک تک مردان قدرت مند زمونه اش تزریق کرد .. پزشک احمدی فقط یک اسم بود ، پشت این اسم ، دیکتاتوری بود که بدون کمک تک تک قربانی های بد بینی هاش ، هرگز در حد شاهی نبود -گر چه برای من هنوز شاه نیست !! -

این تخت درمونگاه هم خودش یه داستان برا گفتن داره : شده یه صفحه چوبی ( شاید فلزی بود) ، که روش یه ملافه پهن کردن و روی اون یه پلاستیک بزرگ ، جای پای بیمار هم یه چیزی شبیه زیرپایی ماشین که دیگه نیازی به در آوردن کفش نباشه و تو وقت بیمار و تزریقاتی ، تا جای ممکن صرفه جویی بشه ، و چه قدر صریح و بی پرده حرف شون رو به آدم می زنن در و دیوار
عین حکایت فست فود و رستوران هاییه که ادعا می کنن که تو 2 دقیقه و 3 ثانیه و 5 صدم ثانیه ، غذا رو به شما تحویل می دن ! پشت سر کسی که سفارش غذا رو می گیره ، دستگاه های غول پیکری رو می بینین که 10000 تکه مرغ عین هم سوخاری می شن ! و رستوران هایی که به دستور وزارت بهداشت ، از یه روزی به بعد جلو شما ، روی میز ، جای رومیزی ، پلاستیک پهن می کنن
همه ی این ماجرا ها نقاط مشترک اساسی دارن : خیلی خوب به ارزش وقت شما و خودشون آگاه هستن ، به شدت نگران بهداشت شما و خودشون هستند ، خیلییییی صریح و بی پرده به این دو نیاز اساسی حواب می دن ، خلاصه بگم کاملا با استاندارد های آدم می خونن
اما ، شما گاهی ترجیح می دین : تو یه شب پاییزی که همه چیز بی نظیر و زیباس و زندگی خیس آب ، یه جایی غذا بخورین که پختن اش طووول بکشه و انتظار بکشین ، و وقتی غذا رو می ذارن ، یاد همه ی رستوران هایی که تا به حال رفتین ، نیفتین و یه پدیده جدید باشه که از خوردن اش احساس اجتناب ناپذیر تکرار به تون دست نده، رو یه رومیزی رنگی غذاتون رو میل کنین و گاهی هم باعث بشین که یه خورده کثیف بشه، و حتی دلتون می خواد تو مطب و اتاق تزریقات ، با صراحت کم تری با شما رفتار بشه ، و اگه تاندون دستتون پاره شده و دکتر پانسمان درمونگاهو وا می کنه تا بگه که باید جراحی با بیهوشی کامل بشین ، پانسمان رو نده دست خودتون و به حال خودتون ولتون کنه تا 6 ساعت بعد که می خواد جراحی کنه - این عین اتفاقیه که واسه من افتاد و من نزدیک یک ساعت گریه کردم ، کسی اونجا نپرسید و نفهمید که من برای انسان بودنم گریه کردم که این طور با وقاحت در حالی که خون دستم روی زمین می ریخت لگد مال می شد و به انگ آدم بودن =تکراااااار ، به امون خدا ول شدم-

من و شما خیلی بیشتر از این حرف ها توقع مون پایین اومده ، یه نگاه به پیاده رو ها بندازین ، جای تیر چراغ برق و صندوق پست و تابلو راهنمایی و جدیدا سطل آشغال های غول آسا ی جمع آوری مکانرزه زباله و الخ ؛ اون وقت متوجه می شین که برای آسایش این آدم استاندارد و حفظ پاکیزگی اش ، کاری کرده ایم که کنار خیابون راه بره و در کنار غول های بزرگ خیابانی ، تحقیر بشه

پ.ن: من با تکرار مشکلی ندارم ، همون قدر که ازش نفرت دارم ، شیفته اش ام