راه می روم

نمی دونم چند نفر از آدم هایی که من می شناسم ، قبل از اینکه یه مرجع مطلع - معلم و کتاب و الخ - توجه شون رو به نیمه تاریک ماه جلب کنه ، با کنجکاوی خودشون فهمیدن که همیشه عوارض سطح ماه به یه شکله و در واقع ما همیشه فقط یه نیمه از ماه رو می بینیم
و نمی دونم که چه قدر از این آدم ها ، احتمال وجود یک چنین بخش های بکر و دور از دسترسی رو تو آدم های اطراف شون می دن.. و چند تک تاشون باور دارن که آدم ها می تونن با تناقض زندگی کنن
وقتی زیاد می بینی، زیاد سفر می ری، و زیاد دقت می کنی، کم کم این تناقض ها برات حکم واقعیت رو پیدا می کنن..و چون رفته ای که ببینی، رفته ای که واقعیت رو ببینی- چیزی که هست رو - باورشون می کنی
آزار نمی بینی از دیدن شون ، به تدریج احترام آمیز هم می شن. شاید مثل من حس میکنی که ناب تر از بقیه تجربه ها هستن و بهتر به کنه قضیه ، نزدیک ات می کنن
کم تر کشف شده اند ، معمولا پنهان می شن و پیدا شدنشون انگار از جنس رسواییه

برای من نه ! از روزا و شبایی که کم کم به ذات و کنه قضیه نقب زدم و شروع کردم به دیدن ، واقعیت ، رسوایم کرد
با زیبایی اش ، تلخی اش ، با جدیت و مسخرگی اش ، و زنده بودن اش ، با سادگی ، و پیچیدگی اش ؛
با تمام تناقض هاش

من شیفته اش شدم ؛ چون از جنس واقعیت بود .. هر روز اتفاق می افتاد ؛ هر ساعت

و حالا من و تناقض هام ، مدت هاس که با هم و در هم زندگی می کنیم